Candan Erçetin - Sensizlik
|
|
bir garip hüzün çöker insana el ayak çekilince
tek başına kalırsın dünyada etraf sessizleşince
inan bu ev alışamadı hiçbir zaman sensizliğe
şimdi sensizlik oturuyor kalkıp gittiğin yerde
yalnızlığa elbet alışır bedenim yalnızlıkla belki de başa çıkabilirim
çok zor gelse bile yaşar öğrenirim sensizlik benim canımı acıtan
bir derin korku düşer ruhuma duvarlar seslenince
karanlık oyun oynar aklıma gölgeler dans edince
inan bana alışamadım hiçbir zaman sensizliğe
şimdi sensizlik dolaşıyor çıkıp gittiğin bu evde
|